Хех, похвална мисия, но според това, което наблюдавам и което съм чел, българското общество е било далеч по-любознателно през 60-те год. (казвам го защото тогава излиза "Летопис на смутното време" на Вера Мутафчиева, а и "Случаят Джем"), отколкото днес. Плюс че и не са толкова много "феновете", които биха се потопили в "сериозната" научна литература, била тя и историческата, която е може би най-"милостивата" към "случайния" читател поради самата си същност... Но, прочие, едва ли с научна литература ще се заинтригуват особено хората, вж. с някаква белетристика - може би, напоследък има някакви признаци на съживяване на литературния пазар и интерес...
Но щом е османистика, османистика да е, пак е много по-добре от нищо.
Но щом е османистика, османистика да е, пак е много по-добре от нищо.
Ясно е, че всеки средностатистически любопитко иска да чете за войни, походи и кървища... Например (според Елена Грозданова) книгата на Страшимир Димитров за Махмуд II и краят на еничарите обхваща един половин вековен период и е много интересна. Демек, явно на това биха се кефили най-много нашите кухи кратуни. Макар лично аз да си падам и по социално-икономическите проблеми, които са приоритет на редица наши османисти.
Благодаря много!
Comment